یادت که نیست اما... یادم نیست!

درخواست حذف این مطلب

تو که یادت نیست اما زمستان بود! به گمانم بهمن ماه، شاید... یک هزار و چهارصد و کمی بیشتر، از ایوان خانه، خاطره های مشترک مان را کف حیاط تماشا می کنم که صدای پاهایت حواسم را پشت سمعکم جمع می کند؛

- آقا... باز هم بدون پ و؟ توی این هوا؟ بیا تو عزیزم!.
با عشق که نگاهت کنم تو هنوز سپیدترین عروس زمینی! یادت که نیست اما، می گویی دستت را بده ببینم!
تصدقت که این بار دوستت دارم هایت را در گوش نخود و کشمش ها خوانده ای!
یادت که نیست اما، من وسط این آ ایمر هر دقیقه عاشق می شوم در کنارت!
یادت که نیست اما...
یادم نیست!